جزيره مينو

تاقبل از آن سفر ، از تنها رفتن به مینو واهمه داشتم . از اشباح ، خش خش های مرموز میان نیزارها ، و چیزی که نمی دانستم چیست ، میترسیدم. آدمیان دشمنند با آنچه نمی دانند.*

آن روز ، رزمنده ای عزیز که افتخار همراهی اش را داشتیم گفت که اینجا روزی یکی از مقرهای گردان قائم(ع) آبادان بوده است . خانه ای در نقطه صفرمرزی. تعریف می کرد که چگونه ، چه کسانی در همین نقطه با تیر مستقیم شهید شدند ، زخمی شدند ، شیمیایی شدند...

یادآوری خاطرات تلخ ، می گوید که هر وجب از این خاک ،اين آب ، اين هوا ، اين سرزمين پهناور ،  با خون حفظ شده است .

حالادیگر از مینو نمی ترسم . مینو خلوتگاه است ، عبادتگاه ، پیشانی سجده ...

دلم که می گیرد ، خاکستری که می شوم ، بی تاب ،  میرانم به سمت مینو .

مینو مرا میخواند.

مینو یعنی بهشت.

*: حدیثی از مولاعلی(ع) در نهج البلاغه