آبادان - کوی کارگر

شما كدام مدل عكاسي را انتخاب مي‌كنيد؟

شرق کارون - 1388

شرق کارون - 1388

بلبل گفت : خدایا این همه نخل ، این همه خرما ، من برای چه آواز بخوانم ؟

خدا گفت : برای همین ها که هستند .

بلبل گفت : من میان این همه این ها کسی نمی بینم .

خدا گفت : خودت را مگر فراموش کرده ای ؟

بلبل گفت : مگر می شود با این همه خار آواز خواند ؟

خدا گفت : به خرماها نگاه کن . خار در گلو بهتر است یا در دل یا در بال ؟

بلبل کمی مکث کرد .
بلبل کمی بیشتر مکث کرد
وگفت : خاری که من در گلو دارم از این همه این هایی است که عاشق صدای من اند .

خدا گفت : پس برای همین این هایی که آواز تورا عاشقند بخوان .

بلبل گفت : خاری که در دل من است از چشم های همین این هاست .

خدا گفت : برای همین چشم هایی که تورا مشتاق اند بخوان .

بلبل گفت : خاری که در بال من است از سنگ کودکان و بزرگان همین هاست .

خدا گفت : بخوان .

بلبل گفت :
پرواز کرد وخدا ماند با این همه خرما چه کند . برای این همه این هایی که مانده اند سراسیمه و مشتاق چه کند . چه کند که آوازش را بشنوند و زیر سایه اش بیارامند ؟ پس خرماها را بر سر تیغ برافراشت . تا شاید روزی بلبلی آشیانه گم کند و بیاید بنشیند و برای دل این همه این ها خدا بخواند .

مثل عمر بزرگانی است که نمیگذارند حاصل عمرشان مفت و بی بها از کف برود و حاصل و محصول عمرشان را با چنگ و دندان حفظ میکنند. آری، شهد شیرین نباید بی رنج و زحمت نصیب دیگران گردد و رسم عاشقی خطر جوئی و فدا شدن را میطلبد . گاهی هم به تیر معشوق زخمی گردیدن .

متن : حاج آقا بختیاری - وبلاگ با شهیدان آبادان

- نشانه گذاری (اِعراب) در شعر حافظ ، باشد یا نباشد؟

گفتگویی در گرفت و هر کس به فراخور دید و نظر ، سخنی گفت . ضمن احترام به همه نظرات ، پاسخ خود را با این پست اعلام میکنم .

توضیح :

این عکس را در نخلستانهای حیّر  گرفتم . هیچگونه ویرایش دیجیتالی یا چیدمان غیرطبیعی و عمدی در این تصویر وجود ندارد . آنچه می بینید را بنویسید . این یک مسابقه نیست و شما کاملاً مختار هستید که برداشت های آزاد و البته قابل دفاع خود را از این عکس ، درج کنید . پاسخ من در مورد نشانه گذاری ، برآیندی از برداشتهای شما خواهد بود.

نه

شک نکن.

به این ترکشها شک نکن

و به جان هایی که سپر شدند ، پاره پاره ، سوخته

تا آبادان بماند.

کوچه باغ های بهمنشیر (کوی کارگر)

او دست مرا گرفت ، تا پا نخورم                          تا غصه ی تنهایی دنیا نخورم

صدبار به چشم ِ ناشناسش دیدم                تا وقت ِ ظهور ، دیدمش ، جا نخورم

 صلوات...

جزيره مينو - سنگرها

كاش بجاي نسل من هم بخندند - عبدالجباركاكايي(رزمنده و شاعر ادبيات مقاومت)

جزیره مینو - کنار یک سنگر قدیمی

بيست سال پس از جنگ

باید برخیزم

و رو به اقیانوس انتظار

شمایل امروزینت را

      از دیوار بوسه بیاویزم

شاید دلم - این دعای قدیمی -

       درآستانهء نام تو

                           مستجاب شود.

                                                                   مرحوم «سیدحسن حسینی»

عادت ندارم وقتي درمورد اشخاص صحبت مي‌كنم دچار تفريط و شيفتگي شوم ولي نوشتن از منش بزرگوارانه دكتر عبدالعلي لهسائي زاده حقيقتا در توان قلم وزبان من نيست  .

«جامعه شناسی آبادان » را از چاپ بسیار محدود اول خواندم و به هر کس که دوستش داشتم یکجلد هدیه کردم . در تمام صفحات اين كتاب سترگ ، مي‌توان عشق را جستجو كرد ، در عين حال بعنوان يك اثر علمي و پژوهشي به وادي تفريط نيافتاده و مرجعی قابل اعتنا و اعتماد است.

از آنجائيكه معتقدم در اين شرايط ، داشتن يك جلد از اين كتاب براي هر آباداني واجب است ، همينجا شماره تماس مديريت محترم انتشارات كيانمهر كه چاپ و پخش كتاب را بعهده دارد مي‌نويسم تا جهت سفارش كتاب به تعداد لازم اقدام نمائيد : 

همراه: ۵۲۵۵  ۳۲۵  ۰۹۱۲  

ثابت: ۵۵۴  ۱۲  ۷۷۹  ۰۲۱

پست الكترونيك : kianmehr_public@yahoo.com

اما ،

در يكي از روزهاي پاييزي سال ۸۷ ، به اتفاق آقاي بهرام مهتابي عزیز ، توفيق همنشيني با آقاي دكتر لهسائي زاده در باغ مصفاي ارم شيراز پيش آمد . ديداري دلنشين ، مهرآفرين و البته ...تلخ ، بخاطر آسيبهايي كه بر شاخصه‌هاي هويت آباداني از جميع جهات وارد مي‌آید. آسیبهایی که باعث می شود بهرام مهتابی - باهمه عشقش به آبادان - از گفتن و نوشتن دلسرد شود  ، ديگري در لاك خود فرو رود و خاموشي غم انگيزي پيشه كند ، آن ديگر به «بودن صرف » بیاندیشد و ... فكر مهاجرت دوباره از آبادان - بخاطر نفهميدن ها و نساختن ها - مثل خوره ، روح مرا در انزوا بخورد.

و این روانِ روشنِ استاد بود که با تك جمله‌هاي ساده اما عمیق ، فسردگي‌هايمان را مي‌زدود و جرقه‌هاي عاشقانه را با سردي قلبهايمان آشنا مي‌كرد . از ديده هايش گفت ، از جهانگردي‌هايش ، از عشقي تابناك و كم نظير كه آباداني‌ها در همه جاي جهان به شهرشان دارند. و من مي‌انديشيدم كه اين همه مايهء آباداني و آبادي چرا و چگونه به فعليت نمي‌رسد؟

اما ، هرچه بيشتر گفتيم و شنيديم ، پرسشي هولناك در ذهنهايمان ، براي بيان خود بيتابي مي‌كرد و سرانجام از زبان من گفته شد : « ماهرکدام به نوعی تلاش می کنیم تا سطح انتظار یک فرد آبادانی  از خودش و شهرش ، به حداقل تنزل نيابد . اما اين تلاش ، تا چه اندازه كاركردي موثر دارد ، وقتي‌كه آبادي و زيبايي این شهر و تامين و تنظيم زيرساختها، بانگرش حداقلي ديده مي‌شود؟»

چند لحظه‌اي در سكوت گذشت . تلخ . پر آشوب . استاد ، با اشاره به يك اصل اجتماعی ، پایانی ماندگار به اين لحظات جانکاه بخشید :

« ثابت ترین چیز ، تغيير است . »

یادگار پرسه های طولانی شبانه با یک دوست .

گفت : « ببین! پنهان شده ...»

گفتم : « پیر شد از بس که مُرد...»

گاه

نجاری با چوب،

                        شعر می‌سازد

و شاعری از شعر،

                          چماق.

براده ها-حسین پاکدل          

خرمشهر - ساحل غربی  - تیر۱۳۸۷

فتو+گرافیک

دو رباعی برای خرمشهر از عبدالرحیم سعیدی راد

درطبقه فوقاني موزه جنگ واقع در خرمشهر – همان ساختماني كه يك عمر دفتر شركت نفت ايران و انگليس و در روزهاي اشغال خرمشهر يكي از مقرهاي فرماندهي بعثي ها بود – راهروي كوچكي وجود دارد .

ديوار راهرو از ابتدا تا انتها با تابلوهاي كوچكي از شهداي خرمشهر پوشيده شده است .  در پايان راهرو و در ميان آخرين عكسها ، آينه‌اي تعبيه شده كه تو « ناگزير » در آن ديده مي‌شوي . ميتواني نگاه نكني . ميتواني بمحض ديدن خودت ، رويت را برگرداني . حتی می توانی آنقدر خم شوی که به ارتفاع آینه قد ندهی . اما ميشود كه لحظه اي بايستي، زل بزني به خودت در ميان آنهمه جوان كه روزي « بودند »  و هزار انديشه و آرزو . جوانهايي كه رفتند ، تا تو « بماني » با انديشه ها و آرزوهايت .

آيا تو را توان تحمل اينهمه نگاه پرسشگر هست ؟

مرا كسي نساخت، خدا ساخت.نه آنچان كه «كسي مي‌خواست»،كه من كسي نداشتم، كسم خدا بود، كس بي‌كسان.

اوبودكه مراساخت،آنچنان كه خودش خواست، نه از من پرسيد و نه از آن «من ديگر»م. من يك گِل بي صاحب بودم.مرا از روح خوددرآن دميد و ، بر روي خاك و در زير آفتاب، تنها رهايم كرد.«مرا به خودم واگذاشت» . عاق آسمان !

كسي هم مرا دوست نداشت، به فكرم نبود.وقتي داشتند مرا مي‌آفريدند،مي‌سرشتند، كسي آن گوشه خدا خدا نمي‌كرد...

                                                                                                   هبوط-دکتر علي شريعتي 

آبادان - زيارتگاه سيدمحمد ابوتاوه

پاتوقُ م ، لِبِ دلتنگي‌يات بود

بلد نِبودُم برُم بالا نخلا

سنگ مي‌زدُم ، خارك ميفتاد زخمي

زخماي دلمون ئو روزا چقَد شيرين بودن خدا !

ئي جنگه

كفتر خيلي‌يايِ از گُمبد دلِ خيلي‌يا پروند...

شعر: كوروش كرم پور

عكس : همشهري آرش

خرمشهر - کوی آریا - ۱۳۸۶

آبادان -  بندرچوئبده - بهمنشیر

كجاست ياري دهنده‌اي تا ياري‌ام كند؟

السلام علي الحسين (ع)

و علي علي بن الحسين (ع)

 و علي اولاد الحسين (ع)

وعلي  اصحاب الحسين (ع)

و علي الارواح الذي حلت بفنائك

عليكم مني جميعا سلام الله ابداً ما بقيت و بقي اليل و النهار

شنیدن زیارت عاشورا

آبادان - ۱۳۸۶

«...مو : آشورمشعلي   

    در نقش  آشورمشعلي

    موندم ، هشت سال

     ايستادم ، هشت سال

     جنگيدم ، هشت سال

      تابقيه به راهشون ادامه بدن .

       تابقيه به راهشون ادامه بدن.

يكي دكتر بشه ، يكي مهندس بشه ، يكي تاجر بشه ، يكي معلم بشه ، يكي رئيس بشه ، يكي راننده بشه ،يكي شاعربشه ، يكي نويسنده بشه ، يكي خواننده بشه ، يكي نواز...»*

* بخشی از رمان « حیاط خلوت » نوشته فرهاد حسن زاده

کلام پیام آور را خواندم ، بارها...

اَلنّاسُ یعمَلونَ بِالخَیرِ وَ اِنَّما یعطَونَ اُجورَهُم عَلى قَدرِ عُقولِهِم

مردم، کارهاى نیکو مى ‏کنند، ولى پاداش آنان تنها به اندازه خردمندی شان عطا مى ‏شود.

مردم، کارهاى نیکو مى ‏کنند، ولى پاداش آنان تنها به اندازه خردمندی شان عطا مى ‏شود.

(کنزالعمال، ح 7052)

در  يك خانه بمباران شده

آبادان - احمدآباد - ۱۹ سال پس از جنگ

A Bombarded house 

 Ahmad Abad - Abadan - 19Years after war 

• روایت دوست هنرمند فرهیخته ام  کیارنگ علائی از این عکس.

«پیروزآباد - آبادان»

 من چاقو به چاقو ساییدم، گردن پسر را جابه‌جا کردم، دعا خواندم، گریه کردم، معطل کردم،
تا می‌توانستم معطل کردم.
اما هیچ قوچی نیامد.
هیچ قوچی نیامد.
هیچ قوچی.

و من ، پسرم را كشتم.

                                                       متن از وبلاگ آفريننده‌اش . با نگاهی به «ترس ولرز» سورن کی یر کگارد

دروازه قرآن - شیراز

ملاصدرا می گوید:

خداوند بی نهایت است ، و لامكان ، و بي زمان

اما به قدر فهم تو كوچك مي‌شود

و به قدر نياز تو فرود مي‌آيد

و به قدر آرزوي تو گسترده‌ مي‌شود

و به قدر ايمان تو كارگشا مي‌شود.

پدر مي‌شود و مادر ، يتيمان را

محتاجان برادري را برادر مي‌شود

عقيمان را طفل مي‌شود

نااميدان را اميد مي‌شود

گمگشتگان را راه مي‌شود

نور مي‌شود، در تاريكي ماندگان را

رزمندگان را شمشير مي‌شود

پيران را عصا مي‌شود

و محتاجان به عشق را عشق مي‌شود...

خداوند ، همه چيز مي‌شود همه كس را

به شرط اعتقاد

به شرط پاكي دل

به شرط طهارت روح

به شرط پرهيز از معامله با ابليس .

بشوئيد قلبهاتان را از هر احساس ناروا

و مغزهاتان را از هر انديشه خلاف

و زبان هاتان را از هر گفتار ناپاك

و دستهاتان را از هر آلودگي در بازار

و بپرهيزيد از ناجوانمردي ها،ناراستي ها، نامردمي‌ها ...

تا ببينيد

چگونه بر سر سفره شما ، با كاسه‌اي‌خوراك ، و تكه‌اي نان مي‌نشيند

در دكان شما ، كفهء ترازويتان را ميزان مي‌كند

و در كوچه هاي خلوت شب ، با شما آواز مي‌خواند.

مگر از زندگي چه مي‌خواهيد ،

كه در خدايي خدا ، يافت نمي‌شود؟

بخشي از رازهای ناگفته جنگ را كه بخواني ، درمي‌يابي كه در جنوبي ترين حاشيه غربي اين سرزمين اهورايي دژي زخمي اما استوار بنام آبادان قراردارد كه انگار بر پيشاني‌اش نوشته‌اند كه لحظه‌اي آرام  و قرار ممنوع است.

آن جانور معدوم كه عمري به ضلالت رفت و آخر به ذلالت افتاد ، آنچنان سوداي خام فتح قادسيه داشت كه فتح خوزستان و پيشروي تا بهبهان و مسجدسليمان ، نقشه چندروزه‌اش بود. نقشه‌اي كه استعمارگران سالها قبل قراول و يساولش را چيده‌بودند.

آن معدوم ، نه خانه و كاشانه ، نه دوست و برادر ، كه همه خاطرات ما را از ما گرفت . آيا با گوش خود نشنيدند آنهايي كه فدائيش بودند - بالروح و بالدم -  آن هنگام كه در خانه خودش با جملهء «...الي جهنم» بدرقه شد ، آويزان از طناب دار انتقام صدها هزار بيگناه ؟

آه

آبادان ، آبادان ، آبادان ...

عجايب خلقتي هستي تو .  خاكت  دامن مي‌گيرد و هوايت فرزندان دلسوخته ات را می آزارد!

19 سال مي‌گذرد از روزهايي كه چشمانمان برق مي‌زد از روشن شدن چراغ يكي خانهء ديگر ،كه اهالي اش از کوچ اجباری دردمندانه ای بازگشته بودند به اميد آباداني‌ات.

وقتي كه هاتف غيب  ندا درداد:  « حصرآبادان بايد شكسته شود» ، فرزندانت بنام نامي امام غريب(ع) دل به درياي خون زدند و حماسه ثامن الائمه را آفريدند و تو را به آغوش وطن بازگرداندند.

همان مردمان بي‌ادعايي،  كه در تمام اين 19 سال زخمهايت را التيام بخشيدند و دردهايت را تسكين دادند .

همان تردامنانی كه نه پروای باران دارند نه نسبتی با «آب ندیده ها و آبی شده ها» یا «مردان خیابانی» شعر علیرضا قزوه .ولی رسم وآئين فرزندان تو  نيست كه صدای شكايتشان سوي بيگانه رسد در اين فضاي بي‌دروپيكر مجازي.

سخن کوتاه،

عكسهاي تلخ ، نوش چشم و جان عكاس.

جان را تلخ نمي كنم در اين شب مبارك، كه شب پيروزي است.

اما ،

حيف از آن زخمها كه بر تن و جان تو و فرزندانت نشست  

اگر بهايشان كمتر از آبادي و شادي و برقراري  تو و مردم صبورت باشد

حيف از آن زخمها... 

آبادان  -  ساحل اروند رود - ۱۳۸۶

Arvand riverside - 2007

• زيباترين دريا

  دريايي است كه هنوز درآن نرانده‌ايم

  زيباترين كودك

  هنوز شيرخواره‌است

  زيباترين روز

  هنوز فرا نرسيده است

  وزيباتر سخني كه مي‌خواهم باتو گفته باشم

  هنوز بر زبانم نيامده است.

   

                                                              ناظم حكمت

قبل عشق جمله ظلمات ‌است، چون به عشق اندر شدي آتش است . آشكار و نهان را براي سوختن مهيا كن كه خشک و خاشاک سوختني ترند از تردامنان .

پس از عشق ، مقام حضرت جبار رحیم است ، برداً سلاما ،‌ كه هوالنور السموات والارض...

دعای عهد

عکس : مجید منشی

آبادان - پارک شهرداری

Municipality park - ABADAN 

به بهشت نمی روم ،

اگر مادرم آنجا نباشد...

                                  (مرحوم حسین پناهی)

عکس : فرشید فرجی 

رسالت عکس را به قلم کیارنگ علایی  بخوانيد.

آبادان - بوستان منطقه یک شهرداری

سلام

امیدوارم سالی توام با سلامتی و آرامش و پیروزی برای میهن سرافرازمان ، در پیش باشد.امسال تصمیم گرفته ام خیلی گزیده فتو وبلاگ را بروز كنم . دلیل روشنی هم برای این کار دارم :

عکس ، خودِ حقيقت است كه عريان مي‌شود و مثل يك بوسه، مثل يك سیلی و مثل یک تازيانه قابل لمس است. عكاسي علم و هنر نمايش قدرت خالق است در چشم مخلوق . و چه رسالت دشواري بر دوش عكاس سنگيني مي كند تا اين بزرگي را به نمايش بگذارد.

درك بصري، شاخه اي از آموزش است كه توانايي استدراك و استفهام و نتيجه گيري فرد را از آنچه مي بيند پرورش مي‌دهد و زبان يا قلم وي را حركت مي‌دهد تا احساسش را بيان كند. بديهي است كه قدرت بيان، خود شاخه اي‌ديگرومقالي ديگر ميطلبد. 

تنها گفتن مطرح نيست . چه گفتن مد نظر است.و نه حتي كه گفتن . و اين " چه ديدن " و "چه گفتن" به جهان بيني فرد برمي‌گردد و مي شود سخن معروف كارتيه برسون كه پاي همين صفحه حك شده است.

يك بازي اختراع كرده ام . يك عكس مي گذارم و شما همه آنچه با ديدن عكس يكباره به ذهنتان هجوم مي‌آورد را بنويسيد. اينطوري در درك بصري عكس سهيم مي شويم و آن رابه اشتراك مي گذاريم و در وجود خودمان پرورشش مي‌دهيم .زيرا معتقدم " خوب ديدن " خيلي مهمتر از " خوب عمل كردن" است.  اسم اين بازي را گذاشته ام : تخيل فرهيخته .

تقریبا  ، اكثر عكسهايي كه در سمت چپ اين صفحه لينك كرده ام با عنوان "عكس :...." حرفي براي گفتن دارند و نمي شود با گفتن كلمهء  زيبا  بسادگي از آنها گذشت.اگر كنجكاو شديد، آرشيو وبگردي هاي روزانه را از دست ندهيد.

بديهي است كه تخيل فرهيخته ، ماهياتاً، با فتو هايكو و امثالهم تفاوت دارد زيرا هايكو نويسي قواعد مخصوص خودش را دارد كه از بحث ما خارج است.يك چيز بديهي ديگر: عكسهاي آبادان ، همچنان به قوت خودش باقي است. تخيل فرهيخته تنها يك بازي فكري است.

خوب ، با اين مقدمه طولاني برويم سراغ تخيل فرهيخته ۱ :

نتيجه تخيل فرهيخته-۱:

آتوسا.ت:

سلام ...اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود : چقدر خوبه دستی که خود نیازمنده ،برای یاری نیازمند دیگری دراز بشه!.........برام جالب و در عین حال عجیبه که چنین برداشت مثبتی از این عکس داشتم؛ احتمالا از اثرات سفر اخیرم باشه ..ممنون

علی آهمه:

از زخم های کنار ناخن میشه درد دستاشو احساس کرد.

من یاد عدالت اجتماعی می افتم یاد برابری و مساوات .

عاطفه(احلام):

کاش این چرک دست و این چروکها برای درآوردن رزقی حلال و نانی از رنج دست،بوجود می آمد و نه به تکدی

رخشان:

داستان کوتاه : شاید...تنگنا

عالیه(مهرپاک) :

با دیدن این عکس یه احساس تلخ همراه با تقصیر بهم دست داد. سهم ما از پینه های روی این دست چقدر است؟! هیچوقت نتونستم با این دستهای دراز شده برای تکدی راحت کنار بیام! نه راضی میشم که اینجوری به کسی کمک کنم ونه می تونم بیخیال از کنارش بگذرم!!!

اما بعد :

لينك سايت دوست و همشهري هنرمندمان محمدحساميان را اضافه كردم .ايشان در زمينه عكاسي فعاليت مي كنند و مرا هميشه مورد لطف و راهنمايي هاي دقيق خود قرار داده اند كه اميدوارم تداوم داشته باشد. چند قطعه ازكارهاي خيره كننده او را مي توانيد اينجا ، اينجا و اينجا ببينيد.

 بافت قدیم آبادان - خاقاني

بهمن ۸۵

عکاس : اکبراسعدی

توضیح عکاس: بعضی ها میلیون ها تومان خرج می کنند ،انتخاب شوند تا بهتر بتوانند به مردم خدمت کنند!

کارتیه برسون : عکاسی يعنی طوری به جهان نگاه کنيم که گويی اولين بار است آنرا می بينيم.

«در هم پيچيده» هم که باشی ,
من می خواهم بروم به آسمان
«در هم تنیده» هم که باشی ,
من دلم تنگ آن بالاهاست
هر چقدر که بفشاري ام
می فشارمت
یا می گسلی
یا دلم تنگ می ماند .

* : چينوي (chi no vi) يك اصطلاح آبادانی قديم است كه به افراد بي ريخت و بدقيافه كه ظاهري شبيه مردم خاوردور( چين – سنگاپور – فيليپين- اندونزي و...)  داشتند اطلاق مي‌شد. اصل اين واژه درگويش بختياري بكار مي رود.