فتو وبلاگ آبادان

سبزقبا

abadanphotoblog — Thu, 03 Jul 2008 06:12:18 GMT

از وقتی عکاسی دیجیتال راشروع کردم ، عكسهاي همشهري عزيزمان جناب محمداسماعيل حساميان برايم كلاس عكاسي بوده است و همواره ازراهنمايي هاي مختصر اما ارزشمندش استفاده كرده ام .

اين عكس زيبا نيز ازآن دسته عکسهای ايشان است كه نه تنها براي ما جنوبي ها اصطلاحا « مفهوم » است ، بلكه از نظرتركيب بندي عكس نيز جايگاه بلندي دارد .

ظهر تابستان بود...

abadanphotoblog — Fri, 27 Jun 2008 19:34:18 GMT

آبادان - کوچه پسکوچه های قصه گوی خیابان امیری - ۱۳۸۶

هبوط

abadanphotoblog — Sun, 22 Jun 2008 19:37:18 GMT

مرا كسي نساخت، خدا ساخت.نه آنچان كه «كسي مي‌خواست»،كه من كسي نداشتم، كسم خدا بود، كس بي‌كسان.

اوبودكه مراساخت،آنچنان كه خودش خواست، نه از من پرسيد و نه از آن «من ديگر»م. من يك گِل بي صاحب بودم.مرا از روح خوددرآن دميد و ، بر روي خاك و در زير آفتاب، تنها رهايم كرد.«مرا به خودم واگذاشت» . عاق آسمان !

كسي هم مرا دوست نداشت، به فكرم نبود.وقتي داشتند مرا مي‌آفريدند،مي‌سرشتند، كسي آن گوشه خدا خدا نمي‌كرد...

هبوط-دکتر علي شريعتي

سبز تویی که سبز می خواهمت...

abadanphotoblog — Sun, 15 Jun 2008 07:41:18 GMT

آبادان - بهمنشیر - از بالای پل ایستگاه ۷

نفس عميق

abadanphotoblog — Tue, 10 Jun 2008 07:50:18 GMT

وقتي در يك برنامه نوروزي صداو سيماي مركزخوزستان اعلام شد : امسال تا پايان نيمه اول ، پيش بيني مي‌شود بيش از ۶۰ مرتبه هواي غبارآلود داشته باشيم ، كسي معناي آنرا متوجه نشد و همه آنرا به حساب غبارهاي محلي هميشگي خوزستان گذاشتند .

وقتي در همان ايام نوروز ، در ارتفاعات كوهرنگ مشغول عكاسي بودم و بوضوح مي‌ديدم كه برفها را لايه سنگيني از غبار فراگرفته و به رنگ قهوه‌اي متمايل شده‌اند ، آنرا به حساب نزديكي‌اش با كوير گذاشتم .

اما وقتي ساعت ۵ بعدازظهر روز ۱۱ ارديبهشت ۸۷ ، همسرم سراسيمه و وحشت زده نزد من آمد و از تغييررنگ آسمان و سرفه هاي بي‌امان فرزندم گفت و من براي بررسي موضوع به بيرون از خانه رفتم ، حساب كار دستم آمد كه روزهاي دشواري از نظر آب و هوايي در پيش است . چند عكس گرفتم كه يكي از آنها را در بالا مي‌بينيد. روي عكس هيچ ويرايشي از نظر نور و رنگ صورت نگرفته است و كاملا طبيعي است.

تابناك نيز اين عكس را بهمراه گزارشي منتشر كرد. ستادحوادث غيرمترقبه استان ، ميزان گردوغبارموجود درهوا را بيست برابر حدمجاز اعلام نمود. از آن زمان هم تقريبا هرروز غباري غليظ و آزاردهنده به ريه هاي ساكنان اين منطقه و همچنين كويت و جنوب عراق وارد مي‌شود . شنيده ها حاكي‌است كه وجود صحراي سوزان حاره يا حره در عربستان و بيابانهاي شمال كويت از سويي ، و تخريب اكوسيستم هورالعظيم توسط صدام به دلايل نظامي در جنوب عراق از سوي ديگر و عدم مالچ پاشي روي اين بيابانها و همچنين بارش كم باران در سال گذشته ، عامل اين وضعيت است.

با توجه به آلودگي منطقه جنوب عراق به اورانيوم ضعيف شده موجود در سلاحهاي اشغالگران امريكايي در جريان جنگ عراق، این نگرانی برای شهروندان وجود دارد که اگر اجماعي بين‌المللي مابين كشورهاي ايران -عربستان-كويت و عراق براي حل فوري اين مشكل صورت نپذيرد ، فاجعه‌اي انساني در پيش باشد. قاتل خاموشي كه اكثر قربانيان خود را از بين كودكان ، زنان باردار ، افراد مسن و بيمار و جانبازان شيميايي انتخاب مي‌كند.

عكسهاي يك جانباز شيميايي از آن روز

دلتنگیهای ابدي عکاس ایرانی

abadanphotoblog — Mon, 02 Jun 2008 16:11:18 GMT

نگاهِ عكاس ايراني بخاطر تنوع جغرافياي زندگي‌اش ، بخاطر تجربيات منحصربفردش واين‌همه اتفاق كه درطول پنجاه سال گذشته در اين سرزمين رخ داده‌است ، نگاه ویژه ای است.وقتي سالهاي متمادي، ايران بعنوان كشوري خبرساز در رسانه‌هاي جهان معرفي‌مي‌شود ، ايجاب مي‌كند كه نوع نگاه ، هوش تحليلي و جهت‌گيري ذهن عكاسان ايراني در مقايسه با همتايان جهاني‌شان بسيار متفاوت باشد . به تعبيري ، « دیگران » بايد چندصدسال صبر كنند ، تا اينهمه اتفاق برايشان رخ دهد.

همين فشردگي زماني باعث مي‌شود تا عكاس ايراني سريع تر تصميم بگيرد و شتابزده‌تر عمل كند. هرچه به كانون حوادث نزديكتر باشي ، زمانِ تحليلِ شرايط عكاسي كمتر مي‌شود و تو ناگزيري كه هرچه زودتر تكليفت را با موقعيتي كه پيش آمده روشن كني و تا آنجا كه مي‌تواني ، بيشتر و سريعتر دكمه شاتر را بفشاري .

حتي اگر بپذيريم كه عكس ، ساحتي‌است كه مرگ را بي‌اعتبار مي‌كند و لحظه‌ را براي هميشه جاودانه مي‌سازد ، بايد براي اين عكس ، حسابي جداگانه بازكرد.

چه فرقي مي‌كند كه عكاس چه كسي بوده است؟ مهرزاد ، عليرضا ، صفر ، جاسم و يا...

آنچه شاهكارعكاس است و تا ابد در اين عكس جاودان شده است ، نمايش جنايتي بنام کشتارمردم بی دفاع غیرنظامی است كه هيچ قلمي ياراي نوشتن آن را ندارد . قبرستان آبادان ، سال 59، قبري كوچك ، بی ‌نام و نشان ، غريبانه ، با يادداشتي كه شخصي گمنام ، از سر تعهد به مفهوم انسانيت بر آن بجاي گذاشته است :

«بچه 3ساله پيراهن قرمز – دعا همراه با سنجاق روي سينه نصب شده – 12/7/59 » همين .

مهم نيست كه اين كودك در بمباران احمدآباد كشته شده است يا شطيط يا اميري يا ذوالفقاري . مهم نيست كه اصلا از خانواده‌اش كسي زنده مانده باشد تا اين نوشته هاي شتابزده به دردش بخورد . مهم نيست كه اين كودك ، نورچشم و دردانهء چه كسي بوده است و به كدامين گناه اين چنين مظلومانه درخاك و خون كشيده شده است . مهم نيست كودكي با دعاي سنجاق شده برسينه ، بلاگردان كدام كودك ديگر شده باشد...

مهم اين است ، كه عكاس – هركه باشد – از اين شاهكار خود ، دلتنگي و نفرتي ابدي دارد .

تلخي ازاين بيشتر؟...

غريبانه

abadanphotoblog — Thu, 29 May 2008 07:47:18 GMT

آبادان - زيارتگاه سيدمحمد ابوتاوه

ممد نبودي ببيني...

abadanphotoblog — Fri, 23 May 2008 14:36:18 GMT

پل خرمشهر - ۱۳۸۷

Khorramshahr bridge -2008

آن روزها...

مسجد رانگونیها

abadanphotoblog — Tue, 13 May 2008 07:34:50 GMT

آبادان - مسجد رانگونیها بیشتر بدانید

Rangon (Burmah) emigrants mosque - ABADAN

عكسهاي آقاي چارلز شرودر 2

abadanphotoblog — Thu, 08 May 2008 10:10:18 GMT

اهمیت عکسهای چارلز شرودر از سالهاي 1337-1338 آبادان در این است که تاریخی شفاهی و بعضا مکتوب را مصور می کند. خاطرات مادربزرگ و کودکی های پدر ، با اين عكسها جان مي‌يابند. مي‌شود ردپاي خيلي مسائل را پيدا كرد.شرودر از ديدگاه من مي‌بايست بيش از آنكه كارشناس خبره امورمالي باشد، يك جامعه شناس بوده باشد ، زيرا نسبت به محيط اطرافش جهت گيري معني داري داشته است . مصور كردن اختلاف طبقاتي ۵۰ سال پيش آبادان ، آنهم از لنز دوربين كسي كه در طبقه‌مرفه همين جامعه تعريف مي‌شود، موضوع ساده و پيش پا افتاده‌اي نيست.عكاسي در سالهايي كه هنوز به عكس به‌عنوان يك مقوله شيك و به دوربين عكاسي بعنوان يك محصول فوق مدرن نگريسته مي‌شود، يك تعريف عمومي دارد : عكس يادگاري . ولي عكسهاي شرودر چيزي بسيار فراتر از عكس يادگاري است .

دقت او در كادربندي و فضايي كه در تركيب‌بندي‌هاي موثرش ايجاد مي‌كند تا روي عنصر اصلي عكس تاكيد كند بسيار حرفه‌اي تر از يك علاقه‌مندي است. همچنين انتخاب سوژه‌هايي كه هنوز در فرهنگ آبادان بعنوان سمبل از آنها ياد مي‌شود نشان از تيزبيني او در مقابل محيط اطرافش است . سوژه‌هايي مثل بَمبو ( تنها شير فشاري عمومي سر هر كوچه ) ، اداره پست (در دوراني كه باسوادها بسيار اندك بودند، تاكسي آبادان ( اتومبيلهاي گازوئيلي كه شبيه قوطي بودند و تملك آنها از ابزار خوشبختي به حساب مي‌آمد ) ، بازار ( بعنوان مركز تعاملات و روابط اجتماعي طبقه فرودست آن زمان ) و ... هنوز هم در خاطرات فرهنگ عامه مردم آبادان داستانهايي دارند كه سينه به سينه نقل مي‌شوند و به خاطره و افسانه تبديل مي‌گردند.

عكسهاي شرودر ، افق جديدي از تاريخ فرهنگ عامه اين شهر را برابر ديدگان مخاطب مي‌گشايد، كه تحليل دقيق آنها مي‌تواند قضاوتي منصفانه‌تر در مورد « هويت آباداني » بدست دهد. هويتي كه مبتني بر نياز و تلاش شرافتمندانه براي رفع نياز ، همزيستي مسالمت آميز و پذيرش تمام خرده‌فرهنگهاي بومي ، تلاش براي ارتقاء طبقه اجتماعي براساس كوشش و شايستگي ، فرهنگ شادي و نگاه رندانه به موضوعات و بالاخره آموختن قواعد زندگي مدرن و تلفيق آن با فرهنگ سنتي است.

تلاشهاي بصري شرودر در ثبت نموداختلاف شديد طبقاتي ، در حقيقت ساختار ذهني او را به نمايش مي‌گذارد . ساختاري فرهيخته و آرزومند به بسط عدالت اجتماعي در چارچوب مدرنيته . ساختاري نجیب كه به شدت به نهاد خانواده احترام مي‌گذارد .

اگر بپذيريم كه عكس يعني انجماد زمان و توقف ميرايي لحظه براي هميشه ، چارلز شرودر *، ناجي لحظاتي حياتي ازسالهاي ابتدايي قرن بیستم و شكل گيري آبادان صنعتی است كه اين لحظات نه تنها برگشت ناپذيرند، بلكه شايد حتي سوژه هايش نيز اكنون به مشتي خاك مبدل شده باشند .

* : Charles Schroeder